Ik zit (eeuwig) vast tussen wat ooit was, maar nooit werd, en vermoedelijk nooit zal zijn.

Tot bloedens toe

leuk zomers dagje vol zelfhaat, olé

treurnis ontplooit zich in elke vouw van mijn laken
en toch wil ik mijn bed niet uit

Remeber how you imagined your body 

being filled up with the blackness of the universe?

It was night, we were sleepless and I had trouble breathing.

The air in my throat thickened and lied 

heavily on the bottom of my lungs.

That night I dreamt of dead bodies clasping my abdomen 

with their boney alabaster hands,

tempering me until beautifully pale. 
 

Yesterday my chest tightened again.

I envisioned immersing my body into a black stream, 

feeling the coldness of the water stick to my skin,

disabling me to move—like you taught me to.

People are said to drown in their own sadness,

but now the sadness was drowning in me—I felt light,

filled to the brim with this black water.
 

I saw the eyes of deers flashing,

right before they were hit by that car.

But I wasn’t scared.

I am not scared.

Tell me that I’m not scared.

I thought of the word ‘alone’ always in a haptic kind of way—feeling with the eye. When you write it down, it’s always marked so neatly in the middle of a blank page. Dense black ink, but surrounded by whiteness. There are so many bodies writhing in that one word. Somehow they never seem to touch. But your eye does.

If only there were a wave which would not tear you asunder when you immersed in its cold embrace.

angst

Wijn om 16u41, waarom niet, ik verdien een beloning na 4,5 dagen kuizenaarsbestaan waarin ik 2 papers moest schrijven. Nu wil ik even nergens meer aan denken.

Last spring he gave me flowers,
I let them wither,
but I kept them near. 

Mijn lessen brengen mij dingen bij over kwetsuren, over pijnen die u verzieken, die u weerhouden van een verdere ontwikkeling, over blokkages. En ik word meer en meer geconfronteerd met een huid die niet meer weet waar hij kruipen moet. Ik weet niet hoe ik mij voel. 

En ik kan niet meer onderscheiden of mijn pijn inherent is aan een kwetsuur die ik opgelopen heb, of aan iets dat ik mee in mijn hoofd draag van bij mijn geboorte. 

The people you take interest in, never take interest in you.